Lilian
Sinds mijn 13e had ik een psycholoog/psychologe nodig. Maar er was er nooit een die mij begreep of kon helpen. Vlak voor mijn pensioen (nu meer dan 12 jaar geleden) was er een psychologe bij mijn huisartsenpost. Zij was de eerste die me begreep en die ik alles durfde te vertellen. Ook kon ik hulp krijgen via WijEindhoven, maar dat was een regelrechte ramp.
Mijn psychologe stelde voor dat ik een maatschappelijk werkster probeerde.
2 kwamen zich voorstellen. De eerste had katten (en ik ben een kattenmens) en de tweede had honden. Maar ik besloot het met de hondenpersoon te proberen (Esther).
We hebben gezellig buiten gezeten, terwijl het bloedheet was. Ik vroeg me toen af of er nog water stond in het Kanunnikensven. Het eerste contact met haar naar mij toe was een foto en een filmpje van het ven te sturen. Zo fijn was dat.We moesten elk jaar of 2 jaar een indicatie aanvragen bij WijEindhoven. Dat was echt een ramo. Ik stresde er ieder half jaar van. Nadat we een keer weer moesten komen, had ik problemen met de afstand die ik moest lopen (dat kan ik niet meer).
Dus is Esther het voor mij alleen gaan doen.Ik kreeg de zeer aangename verrassing voor een indicatie van 10 jaar. Heerlijk.
Nu ben ik een behoorlijke tijd al van de stress af. Na Esther kreeg ik nog een heerlijke maatschappelijke werkster. Zij was, net als Esther, altijd beschrikbaar voor me. kreeg een appje terug als ik een vraag had of in nood za.
Bij Sterker inzicht voel ik me thuis. Ze helpen me. Ze leven met me mee. Mijn psychologe is jammer genoeg sinds vorig jaar Juli met ziekteverlof.
Ze hebben gevraagd of ik wilde wachten of over wilde schakelen op een andere. Heb geen in om dezelfde drama's weer te vertellen of beleven, dus zei ik te willen wachten. Dat kon op een bepaald moment niet meer en ik moest een besluit nemen.
Ik ben gestopt. Mis haar enorm, maar haar gezondheid is voor mij ook heel belangrijk.
Via Esther en dochter psychologe hoor ik heel af en toe hoe het gaat. Esther is haar beste vriendin. Maar ik wil het voor hen niet te moeilijk maken. Zijn kunnen niks zeggen.
En dat respecteer ik. Ik hoop nog een tijdje te kunnen leven met behulp van Esther en Hilde. Tussen hen tweeën was Babette, mijn maatschappelijk werker. Daar heb ik nu nog contact mee. Het kon allemaal niet beter. Ik durf nu bij mensen in de buurt om hulp te vragen, iets wat ik nooit durfde.
Ik dank Sterker inzicht voor alle hulp die ze mij gegeven hebben.
Zou het zonder hen niet gered hebben.